dinkjeug

Denke oor Belydenis van Geloof (oorsigtelik)

Die Algemene Sinode het ‘n taakspan gevorm om oor die betekenis en plek van belydenis van geloof (BVG) te dink en by die volgende Algemene Sinode hieroor terugvoer te gee. Die opdrag hou verband met die nadenke oor doopviering, die problematiek van die “funksionele dubbel lidmaatskap”, asook die kindernagmaal. Anriëtte de Ridder vertel dat die term “roetemerker” telkens in dié taakspan se besinning na vore kom. Sy verduidelik dat roetemerkers verwys na ‘n geloofsmoment op jou lewensreis waar jy figuurlik gesproke anker gooi wanneer jy deur stormwaters gaan. In ‘n oorgangstyd onthou jy wie jy is (ek is gedoop), aan Wie jy behoort (Jesus Christus) en wie om jou staan en jou ondersteun (die gemeente as geloofsfamilie). Dit help jou om deur die oorgangstyd te kom en in hierdie tyd jou geloof te vorm, te versterk en te vier.  Wanneer jy ‘n ritueel hieraan koppel, noem ‘n mens dit ‘n roetemerker. BVG is só ‘n roetemerker.

Wat is belydenis van geloof nié?
Dit is nie ‘n tweede lidmaatskap nie (die doop is die enigste inlywing in die geloofsfamilie)
Dit is nie die afhandeling van kategese nie (want ons glo in lewenslange leer)
Dit is nie die toediening van heil nie
Dit is nie die verkryging van iets nie (bv. sekere regte in die kerk nie)

Wat is wel die waarde van belydenis van geloof?
Dit is ‘n geleentheid om tydens die deurgang (tans is dit die deurgang na jong volwassenheid) ‘n roetemerker neer te sit waartydens die volgende plaasvind:
Oriëntasie (waar jy vandaan kom, waar jy is en waarheen jy gaan)
Identifikasie (saam met wie jy reis)
Konfirmasie (wie jy is, watter belofte jy aan kan vashou)

Wat kan ons intussen in gemeentes doen om BVG sinvol te vier?
Ons kan BVG in die primêre plek inrig as ‘n roetemerker in ‘n oorgangstyd. Dit beteken dat ons in die eerste plek vir die persoon wat belydenis aflê herinner aan wie hulle is, aan Wie hulle behoort en dat die gemeente hulle ondersteun. Dit is belangrik om die fase waarin hulle is (‘n tyd van onsekerheid en verandering op die drumpel van jong volwassenheid) te erken en BVG te sien as ‘n geleentheid om geloof te versterk en te vorm (eerder as te toets). Dit beteken dat die gemeente die persoon bevestig (“affirm”). Dit is belangrik om BVG te koppel aan die doop. Simbole kan insluit hand in die doopvont (om te herinner aan die doop) asook handoplegging en salwing met olie (as teken van die Gees se werk in daardie persoon se lewe).

Nog roetemerkers op die geloofspad
Verder kan ‘n gemeente nog deurgangsmomente identifiseer en ‘n roetemerker daarlangs plaas. Dink dalk aan sekere lewensfases (bv. begin van skool of begin van tienerjare). Of dink aan sekere belewenisse bv. verlies, viering, toewyding en die opneem van leierskapsrolle. Hierdie sou intergenerasioneel gevier kon word.

Hoe sou dit lyk? Dit kan so eenvoudig wees soos die volgende:

  • Oriënteer – identifiseer, benoem en beskryf die oorgangstyd
    Bv. ons vier vandag die oorgangstyd van ons jongmense wat hoërskool toe gaan of ons dink vandag aan mense wat die afgelope tyd verlies beleef het en wil hulle die geleentheid gee om met die volgende roetemerker hulle geloof te bely.
  • Identifiseer – Herinner die persoon wie hulle is (hulle is gedoop), aan Wie die persoon behoort (Jesus Christus) en wie om die persoon staan (jy is deel van ons geloofsfamilie wat jou ondersteun). Die persoon kan dit ook daarna bely.
  • Konfirmeer – Bevestig hier die belofte dat God saam met hulle op die lewensreis of in die oorgangstyd is.
  • Sakrament – verbind die roetemerker aan die doop of vier dit met die nagmaal.
  • Simbool – Gebruik ‘n ritueel en simbool om dit te vier bv. handoplegging, ‘n kers aansteek of gee ‘n simboliese geskenkie.
  • Seënbede

 

‘n Taal wat ‘n verskil maak

Op Valentynsdag was die wêreld vol daarvan – blomme, harte, sjokolade, rooi en wit klere, liedjies – simbole wat die “taal van die liefde” praat. Vir een dag het hierdie dinge hopelik ‘n klomp mense se lewens opgekikker! Dit laat my dink aan die storie van die mamma-muis.

‘n Mamma-muis was vreeslik lief vir haar baba-muisies. Sy wou hulle in dapper muise verander en daarom het sy hulle gereeld op staptogte geneem. Op een van hierdie staptogte het daar skielik ‘n kat uit ‘n bos gespring en voor die mamma-muis kom staan. Dadelik het die mamma-muis die eienaardigste geluid gemaak: “Woef! Woef!” Die kat het hom byna morsdood geskrik en met ‘n vreeslike gemiaau laat spaander. Die mamma-muis het rustig na haar kinders toe gedraai en gevra: “My kinders, wat het julle hieruit geleer?” Nie een van haar kinders het geweet wat om te antwoord nie. Toe antwoord die wyse mamma-muis: “Julle moet ‘n tweede taal ken.”

Ons as volgelinge van Jesus praat ook ‘n “tweede taal.” Ons loop anders, praat anders en doen anders… Maar ons “taal” maak ‘n blywende verskil! En ons kan dit bly praat, al is ons omstandighede ook hoe moeilik en vol uitdagings.

“Die vrug van die Gees, daarteenoor, is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goedhartigheid, getrouheid, nederigheid en selfbeheersing.” Galasiërs 5:22-23

Met dank aan Brenda Visser, kinderwerker by Stellenberg Gemeente

AWESOME gesprekke in ‘n japtrap!

Die verandering van Sondagskoolonderwyser na fasiliteerder in 5 stappe

Jy het al gehoor dat die rol van die kategeet verander het. Toe jy grootgeword het, het die Sondagskooljuffrou of -meneer “klas” gegee deur die les aan te bied en dan vir die groep vrae te vra. Die regte antwoorde is dan in ‘n boekie met oop spasies ingevul. Vandag weet ons dat kinders en tieners nodig het om oor geloof te gesels en vrae te vra. Hulle het ‘n veilige ruimte nodig om self antwoorde te ontdek en toepassings te maak. ‘n Kategeet is dus nou eerder ‘n mede-reisgenoot wat fasiliteer as ‘n onderwyser wat ‘n les aanbied.

Hier is 5 wenke wat jou kan help om die oorgang te maak:

 1. Herdefinieer jou eie rol
Ek wil jou challenge om minder aan jouself as ‘n onderwyser-aanbieder te dink en meer as ‘n fasiliteerder. Die verskil is subtiel, maar belangrik. Aanbieders leer en gee antwoorde (selfs al is jy interaktief). Fasiliteerders gee bloot die riglyne van die gesprek en beïnvloed die groep indirek. Fasiliteerders vra oop vrae en luister goed. Dit is ‘n moeilike, maar belangrike kopskuif om te maak!

 2. Skep ‘n veilige ruimte vir gesprekke
Elkeen moet sy/haar gedagtes kan deel sonder die vrees om deur jou of die groeplede tereggewys of verneder te word. Moenie vrae vra met regte en verkeerde antwoorde nie. Vra vrae oor elkeen se waarneming, ervaring of vrae. Begin met die woorde “Ek wonder…”.  Moenie dat een persoon of groepie die gesprek domineer nie. Help die groep om na mekaar te luister, te eggo en elkeen ‘n kans te gee.

 3. Wees aanpasbaar
Bly by die onderwerp. Dit is egter belangriker dat daar lekker gesels word as om deur ‘n aantal vrae en antwoorde te ploeg. Die les is ‘n riglyn vir ‘n reis, nie ‘n marathon om te voltooi nie. Soms kan daar van die onderwerp afgewyk word as daar byvoorbeeld iets in die week gebeur het wat die groep ontstel het.

4. Gee geleentheid om op verskillende maniere gesprek te voer
Moenie elke keer net in die sirkel om gaan nie. Gebruik ’n speletjie, musiek of ‘n storie wat die onderwerp illustreer en wat na die tyd bespreek kan word. Deel hulle twee-twee op om te gesels. Gee hulle tyd om eers hul opinies of ervarings neer te skryf of te teken. Verdeel hulle in twee of meer groepe om elk verskillende karakters in ‘n Bybelverhaal se ervaring te bespreek. Laat hulle die verhaal opvoer of oorskryf in ‘n moderne konteks. Laat hulle die verhaal (of toepassing) in ‘n lied/gedig opvoer of as koerantberig of plakkaat oorskryf of teken. Nooi ‘n besoeker om sy/haar getuienis te deel. Verander die ruimte of volgorde van die ontmoeting. Gebruik hulpmiddels of simboliek.

5. Onthou, daar niks wat gesprekke so awesome maak soos wanneer die groep jou en mekaar begin vertrou nie
Vat elkeen een-een uit vir milkshake of besoek hulle en hul gesin by die huis. Reël ‘n spanbou soos ‘n braai, DVD-aand of ‘n kamp. Stel belang in elkeen se lewe. Woon hulle sport of aktiwiteite by. Vra uit oor hulle belangstellings en hou tred met hulle nuus of leefwêreld. Deel ook van jouself.

Hierdie klink eenvoudig, want dit is. Al wat dit kos is ‘n paar doelbewuste skuiwe van jou as leier. Geniet dit!

Met dank aan Brendt Blanks, http://youthministry360.com/contributors/#brendtblanks

Terwyl hulle so gesels en gedagtes wissel, het Jesus self nader gekom en met hulle saam geloop. Luk 24:15

Geskryf deur ds Anriëtte de Ridder (Predikant in Sinodale diens vir Jeug en Familiebediening van die Wes-Kaapland Sinode).

Die 4 fases van geestelike groei volgens Morgan Scott Peck

Wat is die verskillende fases van geestelike groei en in watter fase bevind jy tans jouself, jou gesinslede of die lede van jou kategese-groep?

Dit is belangrik dat wanneer ons hieroor dink, ons moet onthou dat daar nie verskillende “vlakke van geloof” is nie. Wanneer ons van “geloofsfases” praat, is dit dus nie ‘n meet-instrument om jouself met ander te vergelyk nie, maar bloot ‘n manier om te verstaan hoe ons geloof ontwikkel kan word.

Volgens Morgan Scott Peck (1936-2005), sielkundige en outeur van die bekende boek “The Road Less Travelled”, kan geestelike groei in 4 fases beskryf word. Elke mens gaan deur hierdie fases, maar nie noodwendig op dieselfde manier of net eenmalig nie. Jy kan ook tussen die fases heen en weer beweeg of jouself gelyktydig in meer as een fase bevind.

  1. Fase van chaos – In hierdie fase bestaan geloof uit ‘n klomp los gedagtes en oortuigings wat nie noodwendig logies sin maak nie. Dis gewoonlik “’n bietjie van alles” en ‘n ondeurdagte samestelling van ‘n verskeidenheid geloofsoortuigings. In hierdie fase is ‘n mens ego-sentries, het ‘n mens min empatie vir ander en sal jy nie maklik toegee nie. Klein kinders se geloof kan so beskryf word, maar sommige mense skuif nooit uit hierdie fase nie.
  2. Fundamentalistiese fase – In hierdie fase word die basis van jou geloof gevorm (ook genoem die institusionele fase). Dit is hier waar jy jou beginsels bou, jou geloof in kompartemente verdeel en logies beredeneer. Hierdie fase bied standvastigheid. In hierdie fase is jy gehoorsaam aan jou geloof “reëls” en respekteer jy geloofleiers.
  3. Kritiese fase – In hierdie fase begin jy geloofskwessies te bevraagteken sonder om noodwendig jou beginsels te verloën. Hierdie fase kom veral voor in tye van swaarkry of teleurstellings wanneer jou geloofsoortuigings “nie meer sin maak nie”. Sommige mense bly in hierdie fase van skeptisisme en beweeg weg van godsdiens.
  4. Fase van misterie – In hierdie fase aanvaar jy dat daar nie vir alle vrae antwoorde is nie en dat geloof nie altyd logies of verklaarbaar is nie. Maar jy begin die wonder en misterie van die skepping en die menslike bestaan bewonder. ‘n Groter begrip en behoefte aan waardegedrewe etiek, genade, empatie, liefde en geregtigheid ontwikkel.

Hierdie uiteensetting kan gebruik word om jou eie geloofsreis beter te verstaan. Dit verduidelik ook hoekom dit partykeer so moeilik vir Christene is om mekaar te verstaan – byvoorbeeld iemand wat in ‘n fundamentalistiese fase is sal moeilik kan saamleef met iemand in die misterie-fase. En as jy jou tans in die kritiese fase bevind, is dit goed om te gesels met iemand in die misterie-fase eerder as die chaos-fase. Iemand wat onlangs trauma beleef het, kan dalk terugkeer na die fase van chaos of die fundamentalistiese fase.

Rituele en kennis van God en godsdiens kan jou egter slegs die skaduwee van God wys – nie die werklike diepte van ons multidimensionele God nie. Dit is waarom ‘n lewendige en persoonlike verhouding met God so belangrik is. Dit is eers in verhouding met Hom dat jou geloof kan groei.

Nee, ons sal in liefde by die waarheid bly en so in alle opsigte groei na Christus toe. Hy is immers die hoof, en uit Hom groei die hele liggaam. Efesiërs 4: 15-16a

Saamgestel deur ds Anriëtte de Ridder (Predikant in Sinodale Diens vir Jeug en Familiebediening, Wes-Kaapland Sinode)

 

 

Hoekom nagmaal?

Gesels-en-doen wenke om kinders op die nagmaal voor te berei

Dit is deel van ons as ouers se verantwoordelikheid om voor en na elke nagmaalgeleentheid met ons kinders oor die betekenis van die nagmaal te praat.

Nagmaal is ‘n baie spesiale soort ete. Ons eet brood en drink wyn/sap om ons te help om te onthou dat Jesus aan die kruis gesterf het vir ons. Hy het betaal vir ons sonde omdat Hy ons liefhet en ons vergewe. Sy kruis (en die nagmaal) herinner ons dat Jesus ons liefhet en dat ons mekaar moet liefhê.

Hier is ‘n paar voorstelle om daarmee te help:

Gesels saam:

  • Wat is vir jou die lekkerste ete/s en hoekom? Bv. verjaardae, Kersfees, by ouma, braai…
  • Hoe het nagmaal begin? Matt 26:26-30
  • Wat beteken die wyn en brood by nagmaal? 1 Kor 11:23-26
  • Hoekom vier ons nagmaal?
  • Hoekom vier ons nagmaal saam met ander gelowiges?
  • Hoe is al 5 jou sintuie betrokke by die nagmaal?
  • Wat beteken die nagmaal? (Gesels oor een of meer van die volgende betekenisse: dit is ‘n herinneringsteken van die kruisiging; dit is ‘n vreugdefees omdat ons die opstanding ook vier; dit is ‘n gemeenskaplike ete wat ons aan mekaar verbind in die Liggaam; dit is ‘n geleentheid om ons sonde te bely en mekaar te vergewe; dit is ‘n geleentheid om te onthou dat ons elke dag afhanklik moet wees van Jesus; dit is ‘n verbintenis om ‘n verskil te maak aan die nood in die wêreld; dit is ‘n teken wat ons laat uitsien na die ewige lewe ens.)
  • Wat is ‘n gepaste manier om die nagmaal te gebruik?

Doen saam:

  • Woon saam die nagmaaldiens by.
  • Laat jou kinders tuis ‘n prentjie teken / uit ‘n tydskrif prentjies sny van brood en wyn en plak dit op waar almal dit kan sien.
  • Plaas hierdie week ‘n glasie wyn/sap en ‘n stukkie brood by ‘n kruis iewers in die huis om almal aan die nagmaal te herinner.
  • Maak ‘n plakkaat (kinders) of Facebook inskrywing (tieners) van alles waarvoor jy wil dankie sê vir God.
  • Maak toebroodjies of ‘n ete vir iemand anders / iemand in nood.
  • Bak saam brood of braai saam stokbrood en gesels oor Jesus wat die Brood van die lewe is (Joh 6:35).
  • Seën mekaar met die woorde: “Jesus het vir jou gesterf aan die kruis sodat jy kan leef!”

Nagmaal is ‘n wonderlike geleentheid om elke keer met jou kind/tiener oor geloof te gesels – moet dit nie laat verbygaan nie!

“Dit is my liggaam; dit is vir júlle. Gebruik dit tot my gedagtenis.” 1 Kor 11: 24b

Geskryf deur ds Anriëtte de Ridder (Predikant in Sinodale diens vir Jeug en Familiebediening van die Wes-Kaapland Sinode)

Geloof is soos tande borsel

12 wenke om geloof deel van elke dag te maak

Geloofsgewoontes is gewoontes wat jou deurlopend help om geestelik te groei. Net soos die gewoontes van tande borsel, bad en drie etes per dag ons help om skoon te leef en gesond te wees, is dit belangrik om ook alledaagse geloofsgewoontes te hê wat jou en jou kinders geestelik voed. Deur elke dag geloof te “oefen”, versterk ons dit en groei ons saam!

Kan jy dink aan enige gewoontes of rituele in julle gesin wat julle reeds in plek het bv. Bybelstories lees, voor ete bid, kerk toe gaan ens.? Gesels saam oor watter nuwe gewoontes julle kan deel maak van julle gesinslewe. Hier is ‘n paar voorstelle:

  1. Maak elke week na kategese en kerk tyd om saam oor die boodskap te gesels.
  2. Skryf die teks of boodskap van die week iewers sigbaar neer.
  3. Kinders kan dit ook teken / opsoek in hul Kinderbybels.
  4. Tieners kan agtergrond inligting of die teks in ander vertalings saam met ouers op die internet soek.
  5. Lees saam as gesin ten minste een maal per week die Bybel/Kinderbybel en bespreek die verhaal/teks. Gee gereeld vir jou kinders ‘n bemoedigende teks in hul kosblik of SMS jou tiener/eggenoot.
  6. Maak tyd om sekere vaste etes saam te eet en gesels dan oor elkeen se hoogte- en laagtepunte van die dag.
  7. Maak ‘n gebedsbord waar foto’s van familie/vriende of koerantartikels geplak kan word. Kies by elke ete een persoon/saak om voor te bid.
  8. Bid deur die loop van die dag, nie net saans nie. Bid onmiddellik saam vir ‘n saak sodat gebed natuurlik deel vorm van julle saamwees.
  9. Gebruik tyd in die motor om te dink waarvoor jul dankbaar is of saam na geestelike musiek te luister/te sing.
  10. Vertel gereeld vir mekaar Bybelstories en verbind dit aan jul eie stories.
  11. Seën mekaar soggens, voor julle vertrek, as julle by die huis kom en saans.
  12. Gebruik simbole in jul huis om julle te herinner aan die kerkjaar (bv. vir Hemelvaart, Pinkster, Advent, Kersfees ens.)

 

Hierdie gebooie wat ek jou vandag gegee het, moet in jou gedagtes bly. Jy moet dit inskerp by jou kinders en met hulle daaroor praat as jy in jou huis is en as jy op pad is, as jy gaan slaap en as jy opstaan. Jy moet dit as herinneringsteken vasbind aan jou hande, en dit moet ‘n merk op jou voorkop wees. Skryf dit op jou deurkosyne en op jou stadspoorte. Deut 6: 6-9

Geskryf deur ds Anriëtte de Ridder (Predikant in Sinodale diens vir Jeug en Familiebediening van die Wes-Kaapland Sinode)

Reis saam met jou kind na ‘n plek van gebrokenheid

‘n Plek waar niemand wil wees nie, maar wat ons almal al ‘n paar keer besoek het tydens ons lewensreis, is die plek van gebrokenheid. Dit is egter ’n ongewilde plek en word dikwels in gesprekke geïgnoreer asof dit nie (mag) bestaan nie. Daar is min ruimte vir gebrokenheid in ‘n wêreld wat gebou word op suksesse, welvaart en mag. Christene kan soms ook onder die indruk verkeer dat gebrokenheid ‘n geloofswakheid beteken. Die welvaart-teologie (dat alles met jou goed sal gaan as jy God dien, dat Hy altyd vir jou oorwinning gee en genees) asook selfhelpboeke, help ook nie eintlik om gebrokenheid ‘n gewilde bestemming onder Christene te maak nie.

Maar is gebrokenheid en geloof teenoorgesteldes? Is Christene gevrywaar van seerkry, pyn, twyfel en moedeloosheid? Is die plek van gebrokenheid iets wat ten alle koste vermy moet word?

Natuurlik nie! As ek na die Bybel kyk, dan kom ek onder die indruk dat donkerte, gebrokenheid en lyding ten diepste deel is van elke mens se lewensreis. Die Bybel is vol van verhale van mense wat deur moeilike en donker tye gaan, byvoorbeeld; Josef, Moses, Rut, Saul, Tamar, Elia, Job, die skrywer van Klaagliedere, Jeremia, Jesus, Maria, Judas, Paulus, ens.

Soms word kinders aangemoedig om vinnig verby swaarkry te gaan, moeilike gesprekke oor lyding te systap of gevoelens van hartseer te onderdruk. Dit kan skuldgevoelens tot gevolg hê (“hoekom bly ek dan hartseer in plaas van dankbaar te wees?”), onsekerheid (“hoekom hoor God dan nie my gebede nie?”) of selfs woede (“hoekom het dit met my gebeur, is God dan onregverdig en kwaad?”).

Maar die Bybelkarakters gee uitdrukking aan hulle teleurstelling, hartseer, woede en selfs klagtes teenoor God. Daar is ‘n deurlopende lyn in die Bybel wat erns maak en ‘n stem gee aan mense se lyding en die onreg in die wêreld.

In Klaagliedere sien ons hoe ons selfs God mag aankla… In Job dat ons God mag bevraagteken en in Psalms dat ons God mag verwyt. Ons kan kinders deur hulle lyding help deur vir hulle veilige ruimtes te gee om daaroor te gesels, oorgenoeg tyd te gee om te rou en toestemming te gee om kwaad te raak (ook teenoor God).

Die Bybel is ook duidelik dat die plek van gebrokenheid nie die eindpunt van ons reis is nie. In hierdie plek van gebrokenheid gebeur daar dikwels iets misterieus, iets kreatief, iets hoopvol. Seer maak plek vir groei, twyfel maak plek vir afhanklikheid en moedeloosheid maak plek vir lof. Ons weet dat God ons ook mettertyd deur lyding bring na ‘n plek van vrede en groei. Daarom hoef ons nie bekommerd te raak as kinders hierdeur gaan nie. Ons kan hulle egter slegs begelei op hierdie reis as ons self bereid is om in die “plek van gebrokenheid” te vertoef.

Ons wat hierdie skat in ons het, is maar kleipotte wat maklik breek; die krag wat alles oortref, kom dus van God, nie van ons nie. 2 Kor 4:7

 

Geskryf deur ds Anriëtte de Ridder (Predikant in Sinodale diens vir Jeug en Familiebediening van die Wes-Kaapland Sinode).

N.S. Wanneer kinders of tieners egter simptome van depressie of angs of uitermatige woede beleef, is dit belangrik om vir hulle hulp en ondersteuning te kry. Die South African Depression and Anxiety Group se webtuiste is www.sadag.org.

7 Maniere om ‘n Bybelstorie te versterk

Het jy al daardie magtelose gevoel ervaar, wanneer jy ‘n Bybelstorie begin vertel (wat jy alreeds tien duisend keer vertel het) en jou kategesegroep staar jou aan asof jy ‘n vreemde taal praat?

Dit is belangrik om na afloop van ‘n Bybelstorie of -les ‘n aktiwiteit te doen wat die verhaal en die boodskap hersien, vaslê en versterk. Op hierdie wyse word die groep deel van die verhaal en onthou hulle makliker feite, name en die kernboodskap van die les.

Hier is 7 maniere om jou te help:

  1. Rollespel: Verdeel die kinders in twee groepe, gee vir elke groep ‘n kans om ‘n gedeelte van die verhaal in die vorm van ‘n klein dramatjie voor te dra. Laat hulle dit vir mekaar opvoer. Jy kan ook handpoppe gebruik om die storie vir hulle uit te beeld.
  2. Maak ‘n plakkaat: Verdeel die kinders in klein groepies. Gee vir elke groep ‘n A2 karton plakkaat. Hulle moet nou ‘n plakkaat ontwerp wat die boodskap van die les op ‘n baie duidelike manier aan ander kan oordra.
  3. Vertel vir iemand anders: Deel die kinders in twee groepe. Gee vir elkeen geleentheid om voor te berei om die belangrikste lesse wat hulle uit die les geleer het vir iemand anders te vertel. Laat een kind uit elke groep teenoor mekaar sit en vir mekaar vertel wat hulle groep besluit het die belangrikste waarheid van die les is en hoekom.
  4. Moderne vertelling: Gebruik hedendaagse karakters bv. 7de Laan, Disney karakters of maak name op en vertel die Bybelverhaal in ‘n moderne konteks.
  5. Skryf ‘n liedjie/kletsrym: Verdeel die klas in 2 groepe. Laat hulle ‘n liedjie of kletsrym (“rap”) skryf wat die storie uitbeeld en vir mekaar opvoer.
  6. Onderhoude: Voer ‘n onderhoud met die karakters van die storie en laat hulle vertel wat daar gebeur het. So plaas die kinders hulself in daardie situasie. Vra na die tyd wat elkeen daaruit geleer het.
  7. Ware verhaal: Soek ‘n eietydse storie van iemand wat die waarhede van die Bybelverhaal illustreer.

 

Met erkenning aan www.max7.org. Saamgestel deur Marinette Cilliers.

 

“Future-proof” jou kind

Na die koms van die tegnologiese era, bevind ons onsself in die informasie era – waar die wêreld so groot is soos ‘n rekenaarskerm. Ons konteks is vandag drasties anders as in die tyd toe ons grootgeword het – hoe nou gemaak met ouerskap? Daar is soveel invloede wat kinders en tieners se keuses beïnvloed en menings vorm. Die wêreld verander vinniger as ooit tevore. Jou kind weet op tien baie meer as wat jy op twintig geweet het.

“The illiterate of the 21st century will not be those who cannot read or write but those who cannot learn, unlearn and relearn”- A Toffler

Hoe kan ons wysheid oordra in vandag se konteks en ons kinders en tieners “future-proof”?

Graeme Codrington en Nikki Bush gee in hulle boek “Future-proof your child” die volgende wenke:

  1. Verhoudings: Ons jongmense is honger vir verhoudings en soek na opregte belangstelling en sinvolle kommunikasie. Belê in daaglikse kwaliteit tyd. Kommunikeer met opbouende woorde. Hierdie verhoudings sal jou kind help om in die toekoms positiewe verhoudings te bou, emosionele intelligensie te ontwikkel, self-kennis op te doen en belangrike persoonsvaardighede te oefen wat broodnodig is in ‘n vinnige, tegnologie-gerigte konteks.
  2. Fokus op Waardes: Reëls en kennis verander soos die tye verander, maar waardes staan vas en kan in verskillende kontekste jou kind bewaar en help om die regte keuses te maak. Gebruik gesprekke om onderskeiding (insig) en refleksie te oefen. Dit sal help om jou kind/tiener te leer om aanpasbaar te wees en, tussen al die boodskappe, die regte keuses in die toekoms te maak.
  3. Deelnemende Ouerskap: Outoritêre ouerskap (waar kinders gehoorsaam aan ouers se wil moet wees) en toegeeflike ouerskap (waar alles toelaatbaar, maar ook dikwels inkonsekwent is), is nie meer vandag suksesvolle ouerskapstyle nie. Outoritêre ouers kweek rebelle en toegeeflike ouers kweek onverantwoordelike of afhanklike kinders.

Deelnemende ouerskap is ‘n ouerskapstyl wat binne ‘n struktuur kinders/tieners leer om self verantwoordelikheid te neem (ouderdoms-gepas) en saam (met ouers) te leer en te groei. Binne hierdie styl oefen kinders om keuses te maak en verantwoordelikheid te neem. Dissipline word in plaas van straf ingespan. Jou kind/tiener moet eerder gehoorsaam wees aan waardes (waaraan jyself gehoorsaam moet wees) as aan jou.

Uitdagings vir die week:

  1. Maak tyd vir verhoudings: Deel elkeen ‘n soet (lekker) en suur (sleg) van jou dag (tydens aandete/voor slapenstyd).
  2. Fokus op waardes – Merk een ding waarop jy trots is en van jou kind/tiener waardeer vandag (jou tiener kan vir jou ook terugvoer gee).
  3. Deelnemende ouerskap – Hou ‘n gereelde familievergadering waar daar byvoorbeeld saam aan ‘n familie-aktiwiteit beplan word.

Dit is die Here wat wysheid gee, uit sy mond kom die kennis en die insig. Spreuke 2:6

Geskryf deur ds Anriëtte de Ridder (Predikant in Sinodale diens vir Jeug en Familiebediening van die Wes-Kaapland Sinode).

Hoe “groen” is jou God?

Ekologie begin by teologie

Ekologie, aardverwarming, herwinning… Die meeste van ons dink hierdie saak is belangrik, maar in die praktyk is dit ‘n ander storie. Hoe “groen” is jou en jou gesin se lewe? Dit hang natuurlik baie af van hoe “groen” jy dink jou God is!

Kom ek begin by die begin. Die mens is geskep as God se verteenwoordiger, Sy beeld, met die opdrag om die aarde te bewoon en te bewerk. Toe loop dinge skeef. Jesus kom om die mens te red, maar… o aarde! Wat van die aarde? Hoe verstaan ons vandag die mens se identiteit, opdrag en verantwoordelikheid?

Hoe “groen” jy dink, word dus bepaal deur jou teologie. As jy glo dat Jesus net gekom het om ons van ons sondes te verlos, gaan jy nie werklik die oortuiging hê om te herwin nie. As jy glo dat Jesus ons net roep om dissipels te maak, gaan daar nie veel tyd oor wees vir blikkies optel nie. As jy van oortuiging is dat die kerk se belangrikste taak is om sonde uit te wys, gaan ‘n wurmplaas laaste op die lys wees. En as jy dink die hemel is iewers anders as op aarde, gaan bome plant ’n mors van tyd wees. Om “groen” te dink, daag dus ook jou teologie uit!

‘n Gemeentelid noem aan my dat hy glad nie ‘n “groen mens” is nie, tog noem hy homself ‘n rentmeester?! ‘n Lidmaat vra my hoekom ons gemeente betrokke is by herwinning, dit het dan niks met die kerk te doen nie?! In kontras daarmee lees ek in ‘n boekwinkel agter op ‘n Bybel met die naam “The Green Bible – Harpers” die volgende woorde: “Jesus is coming… quick, plant a tree!”

Vir my is “groen” ‘n omvattende manier van dink oor God se Koninkryk. God het die mens EN die hele aarde lief. Sy redding en genesing is nie net vir siele nie, maar vir sy HELE Skepping. Sy Koninkryk is nie net die kerk nie, maar ELKE sfeer van die lewe. Om “groen” te wees beïnvloed elke aspek van my lewe, insluitend die manier waarop ek begeer, koop, eet, gebruik, besit, bewaar en weggooi. Dit gaan oor watter legacy my lewe agterlaat.

Wat kan jy en jou gesin prakties begin doen (of ophou doen) om “groener” te leef? Kom as familie bymekaar en besluit watter “groen” keuse julle saam kan neem.

Laat U Koninkryk kom; laat u wil ook op die aarde geskied… Matt 6:10

 

Geskryf deur ds Anriëtte de Ridder (Predikant in Sinodale diens vir Jeug en Familiebediening van die Wes-Kaapland Sinode)